Sorry voor de langere stilte maar ik heb even voor mezelf een vrij mentaal zwaar weekje achter de rug. Ik heb mezelf dan ook redelijk afgeschermd van de buitenwereld en heb rustig me time genomen. Me-time bij mij is natuurlijk bij de paarden. Nu ben ik weer ready om er tegenaan te gaan. Ik zal je even een update geven van voorbije week.
Donderdag was er mega mega mega veel wind😁Vond het niet verantwoord om zo iets met de paarden te doen dus heb hun trukkendoos nog eens herhaald en daarna wat staan knuffelen. Ordessa was echt in een super lieve mood en kon geen seconde ophouden met kusjes geven en met haar lip mijn hele hoofd te betasten😂🥰Uiteindelijk was het allemaal te mooi om waar te zijn. ‘S avonds toen ik thuis was met papa is er ruzie ontstaan. Hij gaf mij de schuld van dat er nooit eten voor hem is (mama kookt niet meer voor hem bij) en hij begon mama echt volledig slecht te praten tegen mij. Ik heb hem vriendelijk gevraagd om er gewoon over op te houden aangezien ik mij er liever buiten hou (aan mama vraag ik ook altijd om over de scheiding te zwijgen) en toen begon hij te beweren dat mama mij in haar macht heeft en dat ik haar kant kies 🙄. Ben dan ook gwn thuis even vertrokken en een paar uur later kreeg ik een sms dat hij er in het vervolg gewoon over zal zwijgen. Uiteindelijk was alles opgelost maar dat heeft toch wel enkele dagen serieus in mijn hoofd gespeeld. Vandaar even de me time...
Vrijdag de gedachten leeggemaakt door de paardjes te rijden. En ja Ordessa heeft daar zeker deugd aan gedaan! Precies alsof ze het wist maar wat een topper. Ik heb met haar 30-40cm gesprongen en ze galoppeerde op den duur zelfs een paar passen naar de sprong toe 🥰. Uiteindelijk er een suuuuper fier gevoel aan overgehouden. Hoe zeggen ze dat ook alweer? When nothings goes right, go left? Ik denk dat ik dat aanpas naar when nothings goes right, go straight to the barn😜Een echte topper! De wittekes deden trouwens ook hun best hoor, maar vandaag was Ordessa de uitslover 😁.
Zaterdag en zondag was het weer ook niet al te denderend. Er was redelijk veel wind en regenbuien waren ook niet uit te sluiten. Maar dat kan me niet weghouden bij de paardjes he😆. Gereden heb ik in het weekend wel niet, deels door het weer en deels doordat ik even meer nood had aan knuffels en kusjes dan aan een work out.
Maandag had ik normaal om 8:30u met mama bij Ordessa afgesproken voor een wandelingetje. Maar het noodlot sloeg weer toe... Kwispel zijn suiker was zo hard gedaald dat hij zelfs geen hondensnoepjes meer wou eten. En Kwispel die geen hondensnoepjes eet is zoals Ordessa die geen paardenkoekjes eet. Een echte no go dus en altijd zorgwekkend. Ook was zijn buik langs 1 kant zwaar gezwollen. Eerlijk gezegd heb ik nog nooit zo hard gevreesd dat dit zijn laatste dag bij mij zou geweest zijn🥺. Krijg er nog tranen van in de ogen van eraan terug te denken. Ik heb meteen honing in de binnenkant van zijn lip gesmeerd in de hoop zijn suikergehalte een boost te geven. En ja hoor! 10 minuten later gingen de hondensnoepjes gretig naar binnen. Oef! Daarna de dierenarts gebeld en die verwees ons meteen door naar de dierenkliniek. Tegen dat we daar waren was de zwelling al serieus afgenomen. Bloedwaarden zijn gecontroleerd en ze hebben dus daadwerkelijk een infectie gevonden. Zijn nier- en leverwaarden stonden 3x zo hoog dan dat ze mogen staan. Dit kan door de infectie komen, maar vrijdag moeten we voor de zekerheid toch met hem terug naar de kliniek voor een echo. Just to be sure he ☺️! Ondertussen is Kwispel wel terug volledig zichzelf. Al ben ik er toch nog niet helemaal van bekomen. Ik laat hem geen seconde meer alleen zonder dat mama thuis is. Zelfs ‘s nachts wordt ik 2-3 keer wakker om te checken of alles nog in orde is. En niet eens met een wekker he, gwn zo vanzelf.
Toen maandag de rust wederkeert was, begon ik mijn andere diertjes te voederen. En toen was er al een nieuwe tegenslag. Arm konijntje (de grijze) lag dood in haar hokje. De oorzaak is onbekend want bij mijn weten was ze niet ziek, ze was nog niet oud en ze huppelde de dag ervoor nog vrolijk rond. Wel bloedde ze aan haar achter/zijkant. Alleszins heel vreemd.. want er kunnen zeker geen andere dieren in haar hokje. Ik zorg er altijd voor dat ze altijd s nachts vastzitten. Rust zacht liever Silver 🐰❤️Ik vind het ook gwn zo erg voor Borrelhapje. Die zit een hele dag te zoeken naar zijn vriendinneke. Ben wel al haastig op zoek naar een nieuw vriendje of vriendinnetje aangezien konijntjes altijd een soortgenootje nodig hebben. Liefst zou ik een gesteriliseerd vrouwtje vinden. Vrouwtje en mannetje gaat altijd het beste en dan zouden ze samen kunnen zitten zonder voor nakomelingen te zorgen. Een ander mannetje gaat soms en als ik er dan eentje heb waarmee het niet klikt heb ik een nieuw probleem. Ik ben nu even aan het wachten op een mailtje terug van het asiel. Op hun site heb ik verschillende gesteriliseerde vrouwtjes zien staan en graag zou ik er 1tje welkom heten zodat mijn mannetje toch niet alleen achterblijft en stopt met treuren.
Vandaag (dinsdag) ben ik met mama de ochtend gestart met een wandeling met ponymans. Ondanks de regen toch vertrokken aangezien ik er zoveel nood aan had. Het wel gehouden op een klein toertje maar dan wat meer gedraafd. Ponymans stond enorm hevig maar wel mega mega braaf. Terug aan de weide waren mama en ik kloddernat, maar toch hadden we beide het superwarm. Ordessa heeft ons beide laten werken. Ik heb echt enorm genoten en nu heb ik ook het gevoel dat ik er opnieuw volledig tegenaan kan. Weeral slaagt ze erin om mij te laten stralen💗! Soms vraag ik me toch af wat ik zonder de paardjes zou zijn.
Ik heb nog enkele fototjes voor jou en daarna ga ik stilletjes afronden.
De fototjes met de enorme windstoten💨
En de kleine prutsjes die groeien als kolen.🥰
